Home > Fietsen naar Rome > De Apennijnen in

De Apennijnen in

27 juni 2011

Als een ui die wordt afgepeld wordt het leven steeds simpeler. Waar mijn zorgeloosheid in het begin nog hier en daar geregisseerd was – met een brood in je tas weet je zeker dat je kunt lunchen – komt nu alles echt zoals het komt. Als mijn tassen zijn ingepakt ligt de dag als een lege verrassing voor me.
De zee lonkt, met fietsschoenen op het strand moet ik me weerhouden om er in te springen. Maar zelfs in een zee van tijd sla je dingen over. De fiets wacht. Langs de vlakke weg heeft de zon het fruit dat in de bomen hangt vol en rijp gemaakt. Sappige perziken zijn er zo uit te plukken. In kleine dorpen zitten oude mannen in eindeloze verveling in de schaduw van de terrassen, op een manier alsof dit hun dagelijkse routine is. Er gebeurt helemaal niets. Er wordt niet gesproken, niet gelezen, alleen gezeten. Hun cirkel van belangstelling heeft een diameter van krap 5 meter. Een vrouwelijke fietser is een attractie die zwijgend van top tot teen bekeken wordt. En er is vrolijk enthousiasme onderweg. Gezwaai en getoeter, duimen omhoog, bravi bravi! Racefietsers zijn hier je vrienden, ze groeten uitbundig. Een heel gezin zwaait vanuit de tuin.
De tegenwind is inmiddels een vertrouwde vriend, verkoelend tegen de 39 graden. Het tempo wordt steeds hoger, het ritme wordt anders, meer schaduwrijke terrassen en het verversen van water aan pompen langs de weg.
Om de zon te ontlopen is de middag lang en loom vol gesprekken over een leven dat heel ver weg is. En dan, bij een kruising, ineens het verkeersbord: Rome 341 km. Hoewel het een euforisch moment is om Rome voor het eerst op een bord te zien, krijgt daarmee de bestemming ook iets willekeurigs. Waarom geen bestemming verder weg? Of helemaal geen bestemming?
Waar gisteren de bergen naast me schemerden, strekken ze zich nu voor me uit. Ik sta aan de voet van de Apennijnen. Het eerste deel word ik op gedragen. Deze beklimming is een feest, van vriendelijke bergen die heel veel geven en weinig nemen. Ze liggen er groen glooiend bij. In een oogwenk ligt de vlakte achter me, en begint een schoonheid van een heel andere orde. Ik fiets over de oude weg naar Rome die kronkelt onder de nieuw aangelegde weg op enorme pilaren. Deze mooie oude weg is bijna leeg. Het is laat, de zon staat laag. De schaduwen worden langer, de hellingen liggen te glanzen in het avondlicht. De beklimmingen worden steiler en langer, maar nergens onvriendelijk. In San Piero de Bagno krijgen we een goed bord pasta en een kan wijn. Als na het eten de schemer ineens valt volgt nog een laatste klim, 2 km 8%. Het lijken er 5, het lijkt wel 12%. Er lijkt geen eind aan de komen. En boven staat de camping te koop. Op weg weer naar beneden blijkt de berg een echte berg, de lange weg gaat in het nachtlicht steil omlaag. In het dorp zijn er kamers. Zo zie je maar.

Statistieken:
Punta Marina – San Piero in Bagno
Afstand: 89,21 km
gemiddelde snelheid: 17,1 km/u
Maximum snelheid: 46 km/u
Fietstijd: 5:11 u
Totale afstand: 1936,2 km

20110628-202028.jpg

20110628-202045.jpg

20110628-202131.jpg

20110628-202138.jpg

20110628-202154.jpg

Advertenties
  1. Nog geen reacties.
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: