Water

28 juni 2011

Op een bankje in het park met brood, gorgonzola en rijpe meloen, zo begint deze dag. Hoe weinig je ook nodig hebt, water is het allerbelangrijkste. Het liefst ijskoud, maar als er niets anders is dan is zelfs het warme water uit de bidon het heerlijkste wat er is. De fietser grijpt tijdens het fietsen zijn bidon uit de houder, gooit hem met een soepele beweging omhoog, vangt hem op zodat die precies goed in zijn hand ligt en trekt hem met zijn tanden open. Na een paar slokken sluit hij hem aan de kin. Misschien draait de dag nog wel het meest om het zoeken naar koud water. Anderhalve liter is zo op. Elke pomp, elk terras, elke winkel wordt aangedaan om te hamsteren. Snakkend naar water zie ik een gezin buiten zitten met een plastic zwembad. Ik stop om wat water te vragen. Ik krijg ijskoud water uit de koelkast, mag me opfrissen in het zwembad en krijg zoenen van mama. Want op weg naar Rome, olala.
Het mooie van een fiets is dat hij voor iedere weg de perfecte versnelling heeft. Wat die perfecte versnelling is, is volstrekt subjectief. Het hangt af van de temperatuur, de wind, je stemming en andere onbegrijpelijke zaken, maar de fiets biedt hem je voor alle omstandigheden aan. Maar heel zelden komt het voor dat ik om een lichtere versnelling vraag die er niet meer is. Hoe langer je fietst, hoe beter je op precies de goede tijd die perfecte versnelling vindt. Dan hoor of voel je niets als je schakelt, maar voel je in je benen hoe het tempo perfect blijft. Soms denk je dat het zwaarder moet, terwijl het lichter is, of andersom. Soms ben je te moe en te ongeconcentreerd om de juiste versnelling te vinden. Maar dat merk je snel genoeg, de fiets blijft het volledige arsenaal aanbieden.
Waar gaat het nog om? Om de zon, die fel blijft, het water, dat je blijft zoeken, de berg, die je op wil. De berg is steiler dan gisteren. Het is niet warmer, maar het gaat trager, het zweet hangt als een baard aan mijn kin en prikt in mijn ogen. Het is zwoegen. Na de pas op 853 meter gaat het over een verwaarloosde weg naar beneden. Deze weg is een sprookje. De gaten in de weg, de netten tegen de helling waar de rotsblokken onderdoor gutsen, de stukken weg die zijn weggeslagen het ravijn in maken dat er geen auto op rijdt. Alleen de fietsers naar Rome. Het is stil en groen, de krekels kraken, onzichtbare dieren ritselen tussen het groen. Van deze weg wil ik niet meer vandaan, ik matig mijn tempo zoveel als ik kan. Dan een dorp met een koele kerk tegen de hitte. Veel te vroeg fietsen we weer door, het is nog even heet. Vlak voor een dorp, op bijna 2000 kilometer van huis, denk ik, als ik een steil viaduct over ben gegaan en ik op de route zie dat er over 600 meter nog een komt, ik wil niet nog een viaduct. Voor het eerst. Ik ben moe. Ik wil slapen, en niet nog 25 kilometer fietsen. We stoppen bij een supermarkt en eten druiven en meloen. Ik wil op deze bank blijven liggen en slapen. Kom, zegt Tjeu, over 10 seconden is het over. Al na 5 seconden is het over. En daar is het dan ineens. Dat ik niets meer doe, en de fiets maar doorgaat. Is het hier vlak, daalt of stijgt het? Ik weet het niet meer. Maar de fiets gaat in een tempo dat ik intuïtief kan raden, boven de 30 km per uur, in een eindeloze cadans. De fiets en ik zijn een. We stuiven richting Citta di Castello. Op de troosteloze camping onder de snelweg zonder enige andere gast komt Maarten aanrijden. En dat lijkt heel normaal. Op een terras praten we bij over onze belevenissen. We eten en fietsen door de nacht door de prachtige en verlichte stad als verkenners te fiets. We zijn te laat thuis, de camping is op slot. Bij het hotel van Maarten krijgen we de sleutel. Hoe deze simpele dagen zo boordevol kunnen zijn.

Statistieken:
San Piero in Bagno – Citta di Castello
Afstand: 76,04 km
gemiddelde snelheid: 17,7 km/u
Maximum snelheid: 48,9 km/u
Fietstijd: 5:11 u
Totale afstand: 2012,3 km

20110629-083905.jpg

20110629-084023.jpg

20110629-084031.jpg

20110629-084039.jpg

  1. Sandra
    29 juni 2011 om 15:21

    Van de stille lezers zul je niets horen. Daarom toch even laten weten dat ik als ‘stille lezer’ geniet van je blog, en vol bewondering ben! Enjoy!

  2. Ineke
    29 juni 2011 om 22:05

    Hoi Christien,
    Wat beleef jij een geweldig avontuur, al moet ik er niet aan denken om het je na te doen.
    En wat schrijf je er prachtig over. Als je een boek gaat schrijven wordt ik je grootste fan.
    In onze straat is het rustig, zoals gewoonlijk, al zijn de eerste bouwactiviteiten al weer waargenomen.
    Maar voor jou, eerst Rome en dan zien we wel weer verder.
    Het is fijn om je op deze manier te kunnen volgen. Alsof ik er een beetje bij ben.
    Geniet nog maar een poosje.
    Groeten, Ineke

  3. Kathinka Fortuin
    30 juni 2011 om 11:21

    vandaag was alsof je me meenam in je verhaal. Ademloos gelezen. Ik vond het bijna storend dat ik een klant kreeg. 🙂
    kathinka

  4. Annemiek
    30 juni 2011 om 22:06

    Lieve Christien, uit je verhalen proef ik dat dit een heel intense ervaring is.
    Dit neemt niemand je ooit meer af!!!

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: