Archief

Archive for the ‘fietsen naar Praag’ Category

Pitstop Praag

31 juli 2013 2 reacties

30 en 31 juli 2013

Praag is een prachtige stad vol pracht en leven. De grootse imposante gebouwen blijven elkaar maar opvolgen, op de pleinen verzamelt het talrijke publiek zich rondom kunstenmakers van allerlei kunne, muzikanten, dansers, jongleurs, eens per uur klinkt gejuich en applaus vanaf het bomvolle plein als het uurwerk heeft geslagen. Van het uitzicht vanaf de burcht op de stad aan de brede rivier met de bruggen die haar overspannen kan ik geen genoeg krijgen. Vitale jonge mannen liggen geknield met het hoofd naar beneden op de Karelsbrug te bedelen, de brug die al meer dan 6 eeuwen als een vanzelfsprekendheid dienst doet. Ik beleef twee lange dagen in deze stad die niet is ingericht op fietsers, maar wat is er leuker dan op je eigen fiets door een vreemde verre stad zwerven. Ik loop kilometers, bewonder de ramen van de St. Vituskathedraal, zie de graftombes van eeuwenoude vorsten, zit op pleinen en verdwaal eindeloos met de kaart in de hand. En ik bereid me voor op de rest van de reis. Het is alsof ik op vakantie ga, ik zoek winkels waar ik stevige haringen, een hamer en een nieuw kussen kan vinden. Eindelijk vind ik de rust om de route te bekijken, en dat is maar goed ook, het is nog even een gepuzzel waar ik campings kan vinden en wat dat voor mijn etappes gaat betekenen.Vanwege het beperkte aantal campings ziet dat er als ik klaar ben overzichtelijk uit, er is weinig keuze voor dagafstanden.
Het is nog best een afstand. Het is niet voor het eerst dat ik tamelijk onbezonnen vertrek en de totale afstand als een nogal abstract gegeven beschouw, dat je, met wat dagen fietsen, zo overbrugt.  Dat is uiteindelijk ook zo, maar het zijn nog behoorlijk wat dagen die nodig zijn om de komende afstand af te leggen. Gelukkig zijn die dagen er.
De laatste avond in Praag eet ik samen met Roos en Angela die hier nog een aantal dagen blijven. Ze geven me hun noodrantsoen dat ze niet nodig hebben gehad en een extra zeil mocht het ducktape het niet houden. Morgen ga ik op pad zonder het navigatietalent van Angela en de gps van Roos. Vanaf nu moet ik mijn kompas op het zuiden houden, niet meer op het oosten.

20130731-221232.jpg

20130731-221312.jpg

20130731-221251.jpg

20130731-221303.jpg

Intocht in Praag

30 juli 2013 1 reactie

29 juli 2013

De aarde weet geen raad met de hitte. ’s Nachts bliksemt het en dondert het onrustig. Het ducktape houdt de matige regen met gemak. ’s Ochtends hangen vriendelijke wolken als grote parasollen voor de zon, het is ruim 20 graden koeler dan gisteren. De eerste 20 km gaat het nog 200 m omhoog, langs een beek, door de bossen. De weg stijgt in een kalm tempo met maar hier en daar een steile klim. Dit zijn de laatste kilometers voor Praag. Het fietsen is zo anders met een bestemming in zicht, ook al is het een tussenstop. Ik ga door het landschap omdat het me daar brengt waar ik naar toe ga, niet omdat ik onderweg ben. De kilometers tellen terug naar nul in plaats van dat ze optellen tot willekeurig welk getal. Nog 80 km, nog 65. De hele dag zoek ik onrustig tekenen van de naderende stad, ook al is die nog ruim 100 km weg. In Tene is het hoogste punt bereikt en gaat het over slechte keiwegen naar beneden. In een oogwenk zijn de volgende 10 km voorbij, en nog weer 10. Je bent op de fiets als een knikker, naar boven gebeurt er niets, naar beneden is er niets meer dat je stopt. Praag lijkt in een kommetje te liggen om je op te vangen als je naar beneden rolt. In de forse tegenwind kan ik in het zwaarste verzet nog bijtrappen, een paar kleine klimmetjes tussendoor doen me herinneren wat fietsen is.
In Dobrichovice lunchen we in een mooi restaurant aan de Berounka. Het gebouw is ook een muziekschool, in de rust de klanken van violen. In de rivier liggen mensen af te koelen, ook ik loop er even in, de wolken hebben zich teruggetrokken om weer vrij spel aan de zon te geven.
Vanaf een hoge fietsbrug ligt daar ineens de stad op de heuvel. De laatste 15 km gaan over het fietspad langs de Moldau. Daar wordt druk gefietst en geskatet door echte stadsmensen, jonge moeders bellend achter een aerodynamische kinderwagen, hippe jongens met ipods walsend over het pad. De km gaan traag, ze zijn vlak, totaal anders dan het langzame klimmen waarop altijd weer het snelle dalen volgt. Elke km lijkt een eeuwigheid te duren. Eindelijk fietsen we echt de stad in, het wordt drukker en sfeervol. We fietsen over kades met volle terrassen, rinkelende trams passeren, de bruggen over de rivier en het silhouet van de stad bieden een prachtig uitzicht. Ik ben op weg naar de camping, maar als ik voor de Karelsbrug sta voel ik dat dit deze stad om een hotel vraagt. Angela en Roos gaan naar hun hotel en ik fiets met ze mee. Juist als we daar binnen zijn begint het te stortregenen, ik kan me niet herinneren ooit zo’n hoosbui te hebben gezien. Met geweld kletteren de dikke stralen op straat. Het hotel heeft gelukkig ook nog een kamer voor mij. De stad bewaar ik voor morgen.

Statistieken
Ejpovice – Praag
Afstand: 111,69 km
gemiddelde snelheid: 16,25 km/u
Maximum snelheid: 51,32 km/u
Fietstijd: 6.51
Totale afstand: 1348,77 km

20130730-130031.jpg

20130730-130038.jpg

20130730-130100.jpg

20130730-130107.jpg

It’s in your head

29 juli 2013 1 reactie

28 juli 2013

Op de camping wordt om 8 uur ontbeten met halve liters bier, kinderen krijgen ijs. De temperatuur stijgt snel. Het is een verademing om op de fiets te stappen, direct geeft een briesje wat verkoeling. In het enige winkeltje dat open is op zondag is er keus uit ovenschalen, uien en verdroogde citroenen. We starten met een flinke afdaling die wordt gevolgd door een mooie lange klim in prachtige haarspeldbochten. Het is heerlijk om in de schaduw van de bomen zo gelijkmatig te stijgen. Haarspeldbocht maken het klimmen gemakkelijk en het is ongelooflijk om te zien hoeveel hoogte je na elke bocht overbrugd hebt. Het stijgen wordt daardoor minder abstract, je ziet liggen waar je vandaan komt en hoe ver beneden dat van je ligt. Na nog zo’n afdaling met klim gaat het glooiend naar Plzen. Al vanaf de buitenwijken liggen mensen uitgeteld in het water van de rivier. Zodra we de stad binnenrijden wordt het voelbaar warmer, de warmte blijft er hangen tussen de gebouwen. Ik rijd zo langzaam mogelijk waar hoge huizen en flatgebouwen hun schaduw op de weg werpen, en zet aan op de zonnige stukken. We stoppen op het prachtige grote plein waar vier fonteinen voor verkoeling zorgen. Ook hier is het uitgestorven, op wat mensen na die hun best doen het smeltende ijs dat ze proberen te eten niet op hun zondagse goed te laten komen.
Roos en ik beklimmen de toren van de kathedraal, 305 steile treden die ik voel in mijn bovenbenen. Vanaf boven is er een weids uitzicht over de stad.
Weer op het plein lijkt het plotseling wel een verzamelplek als er 11 fietsers over hun kaart gebogen de weg uit het centrum zoeken. Wij gaan op ons gemak nog langs de bierbrouwerij en drinken er een heerlijk koel biertje. Rond drie uur stappen we weer op de fiets. De temperatuur is dan omhoog geschoten, ik zie het tot boven de 46 graden stijgen. Toen ik nog geen thermometer had vond ik het warm, maar nooit te warm. Vandaag vind ik het te warm. Ik weet niet of het ligt aan de cijfers die ik zie of aan de warmte die ik voel. Maar stoppen is geen optie. Overal om me heen is alleen maar zon, nergens is beschutting. Ik drink het hete water uit mijn bidon dat met schijven citroen smaakt naar thee. De routebeschrijving zegt niets meer over klimmen, er staan geen hellingen meer aangegeven op de kaart. Maar stijgen doet het. Het is zwaar. Ik weet niet of het komt omdat de hellingen zwaar zijn of omdat ik me had ingesteld op een gemakkelijk laatste stukje. Onze beleving is toch voor het grootste deel mentaal.
Eenmaal op de camping voelt het alsof ik geen stap meer kan verzetten, maar een duik in het meer brengt verkoeling en verkwikt. Een van de fietsers die we in Plzen zagen is een stuk met de trein gegaan vandaag en put zich uit me duidelijk te maken dat hij heus wel had kunnen fietsen, hij fietst al 10 dagen aan een stuk meer dan 100 km per dag, vandaag had ook gekund, maar zijn fietsmaat vond het te warm. Morgen rijden ze zeker in een keer naar Praag. Ik weet nog niet wat ik zal doen. Ik heb zin om naar Praag te fietsen, maar de dag moet maar uitwijzen wat er gaat gebeuren.

Statistieken
Konstantinovy Lazne – Ejpovice
Afstand: 59,64 km
gemiddelde snelheid: 14,60 km/u
Maximum snelheid: 55,69 km/u
Fietstijd: 4.04
Totale afstand: 1237,08 km

20130729-224024.jpg

20130729-224040.jpg

20130729-224051.jpg

20130729-224104.jpg

The Full Monty

28 juli 2013 2 reacties

27 juli 2013

Al voor 8 uur in de ochtend is het bloedheet. Met dit weer is het vele klimmen en dalen afmattend, vandaag gaat het bijna 1000 m omhoog en ook weer omlaag. Zo vlak na de grens is het verschil met Duitsland enorm. Verlaten en vervallen dorpen, geen mens die me groet of mijn groet beantwoordt. Hoe zit dat toch met grenzen? Er is geen universele logica, hoe de wereld is ingericht is de optelsom van de logica van individuen. Er zijn dorpen in het dal, boven op de heuvel of er precies tussen in, aan kruispunten of rivieren of er juist ver vandaan. Er is de logica van groepen en de logica van individuen die die van groepen beïnvloedt. Dat samen maakt onze geschiedenis, onze geschiedenis bepaalt mede ons heden en onze omstandigheden, we baseren onze eigen logica op ons heden, ons verleden, onze omstandigheden en onze hoop voor de toekomst, we horen bij groepen of sluiten ons aan bij groepen waar we op willen lijken. Ergens daartussen liggen landsgrenzen, die lijnen tussen logica en herkenning en aard lijken te trekken.
De aarde heeft haar eigen logica, los van die van ons. Daar hebben we ons aan aan te passen. Traag draaien de wielen omhoog, denderend laverend gaat het tussen kuilen en gaten naar beneden. Er gaat geen korte vlakke weg naar Praag of verder. Met deze inspanning en deze hitte zijn er maar een paar dingen belangrijk: water, eten en een passend tempo. Het water is bijna op maar alle dorpen die we passeren zijn uitgestorven. Pas na 30 moeizame km treffen we in Stara Voda een truckerscafe waar een fietser een halve liter bier drinkt voor hij weer verder gaat. Ze hebben er geen brood maar chips en pinda’s die we eten met de laatste boterhammen van Roos en Angela. Daarop beginnen we op het heetst van de dag aan de volgende klim. Zomaar uit het niets, op een steenworp van de vervallen verlatenheid fietsen we Marianske Lazne binnen, een kuuroord zo poëtisch als haar naam met kleurige weelderige huizen aan grote groene parken, boulevards waar rode Triumph spitfires staan geparkeerd, mindere cabrio’s langsrijden. Iedereen spreekt er Duits. Ik ben moe. Ik zou willen slapen in de schaduw van de parken op het zachte gras, maar er liggen nog hoogtemeters tussen mij en de volgende camping. Roos heeft genoeg van het klimmen en hoopt op een bus die haar naar Praag komt brengen. Maar ik vind dit juist het mooie aan fietsen, alles hoort erbij. Het is het leven in een notendop, je gaat op weg vanwege een onbestemd verlangen en gaat nooit die weg zoals je verwacht, soms doet het pijn, soms brengt het groot geluk, altijd leidt het naar verrassingen en onvermoede uitkomsten.
Wat het klimmen met je doet is niet te voorspellen. Tijdens een klim van 2% kan ik denken dat dit het steilste is wat ik kan verdragen, even later neem ik fris een helling van 15%. Misschien is er geen moed nodig voor het beklimmen van een berg, enkel een open geest die niet invult of je het kunt of niet, of het haalbaar is of niet. Wat ik vantevoren ook denk of vrees, uiteindelijk is elke klim anders dan ik dacht en uiteindelijk is er altijd genoeg energie en kracht voor elke berg. Misschien is dat ook wel het enige wat nodig is om moedig te zijn in wat je ook doet, niet invullen wat er gaat of kan gebeuren maar open in de werkelijkheid zijn, laten zijn wat er is. De laatste kilometers wordt het landschap prachtig, open met weidse uitzichten. Hooibalen liggen als runetekens op de velden. Het was een mooie volle dag. Op de camping verzuchten de buren dat ze met dit hete weer niets hebben kunnen doen.

Statistieken
Pohbrad – Konstantinovy Lazne
Afstand: 76,29 km
gemiddelde snelheid: 13,43 km/u
Maximum snelheid: 49,57 km/u
Fietstijd: 5.40
Totale afstand: 1177,44 km

20130728-063910.jpg

20130728-063925.jpg

20130728-063839.jpg

20130728-063857.jpg

Tsjechie

26 juli 2013 4 reacties

26 juli 2013

Iedere dag is weer een nieuw begin. De ochtendzon droogt de natte wegen na het onweer. Energie die voor de ene dag is opgebruikt is weer beschikbaar na een lange nacht slaap. Op alle vragen komt uiteindelijk een antwoord zonder dat je daar naar zoekt. Misschien wel juist als je er niet naar zoekt. Misschien hebben antwoorden wel hun eigen tempo en moet je dat niet willen doorkruisen door te snel actie te ondernemen. Maar het antwoord op de vraag wat nu komt al snel. Angela riep in het onweer “ducktape” toen ik gisteren mijn tent in mijn tas propte. Vandaag wijst de hoteleigenaar me een winkel 500 m verderop die gespecialiseerd lijkt te zijn in ducktape, ik kan er kiezen uit alle soorten en maten. Daar kan je je tent wel mee repareren, verzekert de verkoper me. Pech komt altijd met groot geluk.
In Fichtelberg is een oude granietfabriek prachtig gerestaureerd. Graniet wordt hier niet meer gewonnen, de arbeidskracht hier is daarvoor te duur. In het voormalige Oost-Duitsland, waar de lonen bijna 50% lager liggen dan in het Westen, daar nog wel. Dat is nou eenheid, die ongelijkheid, schampert de eigenaar. Hij heeft in een van de fabriekshallen een museum ingericht vol auto’s en motoren, als je 2 euro in een automaat gooit kan je er door een draaideur naar binnen.
Het is weer een warme dag, dat maakt het klimmen en dalen zwaar. In de beschutte bossen is de grond bedekt met heldergroen mos. Donkerbruine eekhoorns springen over de weg. Kleine molletjes die probeerden over te steken stierven een prozaïsche dood onder de wielen van fietsers.
We pauzeren in Marktredwitz, daarna is de Tjechische grens niet ver meer. Het naderen van een landsgrens maakt mij altijd verwachtingsvol, al is er niets onnatuurlijkers dan een grens. Vlak voor de grens staan in steen de woorden van Gandhi om dat te bevestigen: Keine Staatgrenzen konnen uns hindern unseren Dienst auf die Nachbarn auszudehnen, diese Grenzen hat nicht Gott gezogen. Over de grens schijnt dezelfde zon, groeien dezelfde bomen, krijgt het pad een natuurlijk vervolg. Maar hoe onnatuurlijk ook, aan de andere kant van de grens is het leven anders. De rommel in de berm heeft een ander opschrift, ik kan geen wijs meer uit de borden langs de kant van de weg. Al snel komen we in Cheb, de eerste Tsjechische stad met een mooi ruim plein temidden van pastelkleuren huizen. Ik moet de munten drie keer omdraaien en ken dan nog de waarde van dit geld niet, ik versta niets meer van de gesprekken om mij heen, en behelp me met Duits bij het kopen van een ijsje. We fietsen het laatste snikhete stuk naar een camping aan een stuwmeer. Daar vind ik twee vriendelijke Nederlanders met een tafel waar ik met chirurgische precisie de scheuren in mijn tent plak. Ik ben weer vrij en onafhankelijk Een duik in het heerlijk koele meer met fantastisch uitzicht vervangt de douche. In het restaurant van de camping ontmoet ik de eerste norse man op deze reis, die me bijna met tegenzin mijn eten lijkt te serveren.

Statistieken
Fichtelsee – Pohbrad
Afstand: 66,61 km
gemiddelde snelheid: 15,59 km/u
Maximum snelheid: 57,29 km/u
Fietstijd: 4.16
Totale afstand: 1101,15 km

20130726-221557.jpg

20130726-221612.jpg

20130726-221547.jpg

20130726-221534.jpg

De tent

26 juli 2013 1 reactie

25 juli 2013

De tent is mijn huis. Overal waar ik hem opzet ben ik thuis. In een mum van tijd is hij ingericht en kijk ik tevreden naar mijn vertrouwde onderkomen in een nieuwe omgeving. Hij biedt beschutting tegen de regen, houdt de muggen buiten, geeft door het open tentdoek uitzicht op de maan en de sterren en is een afgesloten plek om te slapen. Als een klein pakketje verdwijnt hij in de tas. Ik hou van mijn tent.
Vandaag begint nevelig, de heuvels liggen in vochtig grijs. De weg blijft golven, op en neer, sfeervolle stadjes liggen precies zover van elkaar dat je er op pleinen met fonteinen en gekleurde huizen van het klimmen en dalen kunt uitrusten. Na Kulmbach gaat het 10 km over een onverhard en hobbelig pad, soms over een spoor door velden. Dat gaat langzaam en moeizaam. Kleine bruggetjes laten het pad de Weisser Main oversteken, het eindigt onder een prachtig lange Lindenlaan.
Bad Berneck is het laatste stadje voor de klim door het Fichtelgebergte. Meteen na de stadsgrens gaat het in 15 km langzaam 400 m omhoog. Het gaat over een genadige weg, hoge bomen zorgen voor verkoelende schaduw. De Weisser Main is zoals een rivier uit de bergen hoort te zijn, gretig stort hij zich sprankelend over keien naar beneden. Paarse bloemen staan tussen het groen. Het is hier prachtig. Na een steil stukje komen we in Bischofsgrun, een skidorpje waar we uitrusten. Meisjes in Beierse jurken brengen ons grote glazen drinken en een bord rosti voor de laatste klim. Daarna gaat het echt de bergen in. Hier heb ik naar verlangd. Hier vind ik de aarde op haar mooist. De stilte in het bos in de bergen. Bonkige rotsen liggen op de heuvels, overdekt met mos. De weg hierheen was lang, maar nu ben ik er. Na het hoogste punt volgt een prachtige afdaling, veel te snel weer hiervandaan. Het begint zachtjes te regenen. Als we voldaan de camping op fietsen begint het ook vervaarlijk te donderen. We haasten ons om de tenten voor het losbarst op te zetten. Mijn tent staat in een handomdraai. Nu nog even de haringen wat beter vastzetten. Maar een harde windvlaag neemt mijn tent onverbiddelijk mee. Nog net kan ik hem vastgrijpen voor hij als een ballon het bos inwaait. Wat mijn huis was is nu een fladderend zeil met een grote scheur erin. Snel prop ik het nutteloos geworden doek terug in mijn tassen. Zonder tent ben je volkomen misplaatst op een camping. Ik ga op zoek naar een bed. Dat vind ik snel in het dorp, waar twee dronken mannen aan de bar luidkeels ruziën wie mij als eerst aanbood dat ik wel bij hem in bed mag, maar ik kies voor een eigen kamer. Bijna alle spullen die ik bij me heb zijn nu overbodig. Met een klein tasje loop ik de trap op. Morgen maar zien wat er nog te repareren valt.

Statistieken
Lichtenfels – Fichtelsee
Afstand: 87,74 km
gemiddelde snelheid: 14,41 km/u
Maximum snelheid: 46,10 km/u
Fietstijd: 6.05
Totale afstand: 1034,54 km

20130726-221127.jpg

20130726-221209.jpg

20130726-221147.jpg

20130726-221156.jpg

Rust

25 juli 2013 3 reacties

24 juli 2013

Zo weg van de Werra breekt het landschap open. Het is hier niet groen maar geel, weidse graanvelden met langgerekte voren. Het past bij de hitte, deze droge hellingen. Het stof waait op waar hooibalen worden uitgespuwd. Hier en daar is een boer overgegaan op zonne-energie en zijn de velden zilverzwart met stekkers omheind met prikkeldraad. Richting het zuiden zie ik al van ver de vesting van Coburg op de heuvel liggen. Maar de stad laat op zich wachten, het duurt lang voordat ik echt in de buurt kom. De weg naar het centrum leidt door groene parken met beekjes. En dan, bijna vanuit het niets, de drukte van de stad. Vrouwen in jurken en op hakken, mannen in pak, stoplichten, taxi’s, bussen, overal drukte. Het is een mooie sfeervolle stad, ik zit lang op het marktplein. Hoe groot is toch het contrast tussen de stad en het land, twee verschillende werelden met elk hun eigen inwoners. In mijn eigen stad ben ik een vanzelfsprekende inwoner, als reiziger een verwonderde passant. Door de uitlopers van stad uit gaat het eindeloos langs drukke wegen en troosteloze industrieterreinen, langzaamaan de natuur weer in. Het blijft stijgen en dalen, als ik na een foto van een graanveld weer wil opstappen geeft de Santos geen millimeter mee, ik blijk op een helling van 7% te staan. De zomer is een goede tijd om wegen opnieuw te plaveien, de wegenbouwers die in de hitte werken laten me vriendelijk door als ik die wegen toch kies om niet weer van de route af te raken, ze wensen me goede reis.
Naast de vakwerkhuizen zijn de huizen hier bekleed met leistenen. Het Duits krijgt een andere klank. Op een kruispunt roept een man me terug, je gaat verkeerd, hier gaan er meer verkeerd.
Van de Werra steek ik over naar de Main, die ik zal volgen tot haar oorsprong in de bergen. Na 20 km ben ik in Lichtenfels, een kleine stad met een mooi licht marktplein. Ook hier zit ik lang. Ik ben moe. Ik heb geen zin meer om verder te fietsen, ik ga op zoek naar de camping. De bergen zijn voor morgen. De campingbaas kijkt me verrast aan, je was hier al eerder, Johanna Bok uit Utrecht. Ik moet even denken, maar nee, dat is Mirjam! Ach, had hij dat boek fietsen naar Praag maar geschreven, zegt hij, hij was er rijk van geworden. Schrijf maar een nieuw, het is er tijd voor, stel ik voor. Maar dat is geen goed idee, want dat zou betekenen dat hij de route ook moet fietsen.
Mijn tent zet ik op aan de Main, ik kan er zo in zwemmen. Na de douche begint het te donderen en langzaam te regenen. De hitte verdwijnt uit de lucht. De campingbaas knikt goedkeurend als ik mijn uniform heb verwisseld voor kleren om op pad te gaan, als een matroos die aan wal gaat. In de Biergarten naast de camping schuift men bij elkaar aan aan grote tafels en drinkt het bier uit grote kroezen. Ik tref Roos en Angela weer en we vinden in de stad een prachtige tuin om in te eten. Daar begint het te stortregenen en spoelt het stof van de Santos.

Statistieken
Bad-Rodach – Lichtenfels
Afstand: 48,76 km
gemiddelde snelheid: 15,25 km/u
Maximum snelheid: 44,97 km/u
Fietstijd: 3.11
Totale afstand: 946,80 km

20130725-115604.jpg

20130725-115615.jpg

20130725-115624.jpg

20130725-115637.jpg