Archief

Archive for the ‘fietsen van Praag naar Porec’ Category

Eindpunt Au

6 augustus 2013 8 reacties

4 augustus 2013

Na een feestelijk ontbijt ter ere van de verjaardag van de eigenaresse van het pension krijg ik twee bidons met ijswater mee. Die zijn binnen een half uur opgewarmd. Er volgen 30 zware kilometers. Ik denk aan de mannetjesputter die in tien dagen vanuit Nederland in Praag wilde zijn en daarvoor zijn fietsvriend opjoeg die duidelijk over zijn grenzen heen ging. Hou het leuk, zei ik nog, toen ze ’s ochtends heel vroeg van de camping vertrokken, en ik dacht de hele dag aan de vriend, ik hoopte dat hij de vrijheid zou vinden zijn eigen pad te kiezen als dat niet meer paste bij dat van de mannetjesputter. Ik voelde in mijn hart hoe hij zich moest voelen, fietsen tegen je zin, niet genieten. Tijdens deze eerste 30 km voel ik geen plezier meer. Ik weet dat ik in het zicht van de bergen ben maar ik verlang er niet meer naar, ik zie er tegenop. Ik houd van dingen afmaken, van complete verhalen met een begin en een eind, opgeven is over het algemeen pas een optie als er echt geen andere mogelijkheden meer zijn, en ik hou er nog het meest van die mogelijkheden dan toch te vinden. Ik kan door fietsen. Maar ik geniet niet meer. De 25 km lange afdaling waarin ik ruim 400 m afdaal langs een prachtige bergbeek maken het niet goed. De 25 vlakke km die volgen maken het niet goed. Ik stop in Au. Au wordt mijn eindpunt. Maar dat is niet toepasselijk. Het is misschien nog wel krachtiger om nu te stoppen dan om door te gaan, alleen omdat het kan, omdat ik het van plan was, omdat ik altijd door ga. Ik wil niet meer verder. Ik wil blijven houden van het fietsen, genieten van de omgeving, van het langzame klimmen en suizende dalen, van alles wat ik onderweg zie en meemaak. Van het zijn van een reiziger die verder wil, waar dan ook heen, steeds verder weg, naar een onbekende bestemming. Ik wil niet fietsen zonder dat ik geniet maar alleen het gevoel dat ik voort moet zonder dat ik weet waarom. In Au blijf ik de volgende dag liggen lezen in de schaduw en doe ik waar dit weer goed voor is: zwemmen in de Donau. Er ontstaat geen verlangen om toch door te gaan. Van Au fiets ik de volgende dag door naar Enns, waar ik de trein neem naar Linz. Daar zoekt de allerliefste spoorwegbeambte van Oostenrijk met alle geduld van de wereld uit hoe ik met de fiets zo snel mogelijk naar Utrecht kom. Dat valt nog niet mee, maar hij zoekt stug door, hoewel ik niet veel zeg lijkt hij te voelen dat ik naar huis wil. In de trein naar Salzburg zie ik de bergen schemeren. Dat ontroert me, maar spijt heb ik niet. De bergen blijven. De tocht blijft. Maar niet voor nu, niet nu elke ochtend begint met 32 graden en het elke dag boven de 40 graden wordt. Behalve de km die ik met liefde heb gereden door prachtig landschap en alles wat ik heb meegemaakt, brengt deze tocht me het besef dat stoppen soms beter is dan doorgaan, en, belangrijker nog, het voelen dat handelen naar dat besef bevrijdend is.

Wullowitz – Au
Afstand: 80,60 km
gemiddelde snelheid: 15,78 km/u
Maximum snelheid: 53,73 km/u
Fietstijd: 5.06
Totale afstand: 1715,23 km

20130806-194851.jpg

20130806-194857.jpg

20130806-194902.jpg

20130806-194907.jpg

Advertenties

Oostenrijk

3 augustus 2013

Echt onbevangen staan tegenover wat er op je pad komt is lastig. Ervaringen, informatie, beelden, verwachtingen, ze bepalen hoe je naar iets kijkt, hoe je iets ervaart. Ik begin de dag met hellingen die volgens borden met 12% stijgen. Mijn teller komt niet verder dan 8%, ik vind ze daarom verre van zwaar. Het traject daarna dat volgens mijn routebeschrijving nergens steil wordt maar waar ik diezelfde 8% op mijn teller zie staan vind ik afmattend. Na de steile klimmen volgen steile afdalingen door een koel beschut bos. Al voor half 10 ben ik in Ceske Budejovice. Na een mineraalwater op het terras is het weer opgewarmd, en begint het zwoegen over de steile heuvels in de brandende zon. Cesky Krumlow is een middeleeuwse stad aan de Moldau, schilderachtig als een poppenhuis, bewoond door bezoekers, handelaren, koks, hoteliers en waarden. Ik slaap er in de schaduw van grote bomen tot de zon ook daar een plek heeft gevonden om me te wekken. Daarna is het nog 25 km naar de Oostenrijkse grens. De kilometers die volgen zijn aangekondigd als de zwaarste van het hele traject. En zwaar is het. In een traag en gelijkmatig tempo rijd ik door de brandende zon hellingen op die geen einde lijken te kennen. Ik passeer kleine dorpen aan de Moldau waar ik mijn water bijvul. Uit elke kraan komt koud water, genoeg om de hele dag die ontembare dorst te lessen. Een laatste afdaling over een weg vol keien gaat naar het laatste dorp in Tsjechië waar alles nog helemaal Tsjechisch is, de nummerborden, het opschrift op gebouwen, de slechte weg, de route die een zwart met geel bordje trouw wordt aangegeven, de prijzen in kronen. Als afscheid dansen drie caramelkleurige reeën sierlijk het bos in. Een paar honderd meter verder passeer ik de leegstaande grenskantoren en is alles Duits. De Tsjechische route houdt midden op de weg op. Ik ben in Oostenrijk, het land van de bergen. Ik heb de grootste omweg hier naar toe gekozen die je je kan voorstellen. Al vele honderden kilometers rijd ik door groene heuvels die maar geen bergen willen worden. Reikhalzend kijk ik uit naar iets wat steeds maar niet komt. Onderweg zijn naar een eindpunt zorgt voor liefde voor de weg er naar toe, wat die weg ook brengt, maar het eindpunt dat ik heb gekozen mist de allure van Rome of de betekenis van Santiago. De hitte helpt niet, ik vind het afmattend. De dagen worden maar niet lichtvoetig, ik voel geen echte verbondenheid met deze weg. Tijdens het eten bestudeer ik de kaart, niet op zoek naar bergen, maar op zoek naar een trein, om te kijken of ik wat eerder zal stoppen. Ik ben het fietsen in de hitte moe.

Kostelec – Wullowitz
Afstand: 92,11 km
gemiddelde snelheid: 14,28 km/u
Maximum snelheid: 52,15 km/u
Fietstijd: 6.27
Totale afstand: 1634,63 km

20130804-213933.jpg

20130804-213922.jpg

20130804-214015.jpg

20130804-214008.jpg

Zwoegen

3 augustus 2013 1 reactie

2 augustus 2013

In de ochtend maak ik in de tuin van het pension de fiets schoon en smeer ik de ketting. Daarna begin ik de dag met een flink stuk verkeerd rijden. Gelukkig gaat dat bergop, ik vind het beter om onwetend een berg voor niets te fietsen dan terug te moeten van een afdaling die verkeerd bleek. De afdaling na zo’n omweg is dan een pleister op de wonde. Ik vind het zwaar vandaag. Mijn benen zijn moe en hebben weinig zin, maar het gaat voortdurend omhoog. De wegen liggen recht omhoog de heuvels op, zonder bochten die de zwaarte van het stijgen wat verdelen. Ik kruip als een slak omhoog. Het lijkt wel of mijn tassen gevuld zijn met lood en mijn banden het asfalt oprollen. Deze heuvel lijkt na het stijgen het dalen niet te willen geven, het gaat maar door omhoog. Een racefietser rijdt me luid zwoegend voorbij, ik ben niet de enige die het zwaar heeft. Als ik eindelijk het hoogste punt heb bereikt ligt het dal uitgestrekt voor me. Het gaat omlaag naar Tabor, een stadje met grote versierde huizen waar ik uitrust op een terras op de markt. Ik had me voorgesteld vandaag vroeg op de camping te zijn en nog wat te luieren maar die camping ligt nog ruim 45 km hier vandaan. Nog een uur of 3, schat ik, maar het gaat weer omhoog en na anderhalf uur ben ik 12 km verder. De bidons die ik in Tabor vulde zijn leeg. Een hete tegenwind waait mijn mond droog, er is niet tegenop te drinken. Maar er is niet echt een alternatief, ik kom door kleine uitgestorven dorpen met weinig voorzieningen. Bij een supermarkt koop ik flessen water en bereid ik me voor op komende 35 km die nog wel uren kunnen duren. Maar precies dan gaat het ineens makkelijker. Hoewel ik mij in mijn hoofd verzet tegen de weg die nog voor me ligt draaien mijn benen als vanzelf rond. De weg is vlak en de km vliegen voorbij. Zelfs het laatste stukje klimmen gaat gemakkelijker. Dan zet een afdaling in over een bonkig pad door een prachtig groen bos. Het is oppassen om niet door de kuilen te fietsen. Eindelijk is daar dan Lisnice, het plaatsje waar de camping dichtbij moet zijn. Maar de weg daarheen gaat omhoog. En dan willen mijn geest en mijn benen allebei niet meer. De energie is op. Juist die laatste km kom ik nauwelijks nog vooruit en ik kijk verbouwereerd als de ingang van de camping eerst steil omlaag en daarna steil omhoog gaat. Het is een familiecamping van en voor Nederlanders waar je frikandel speciaal en patat oorlog kan eten. Het is druk en de campingbaas geeft in zijn stress voorrang aan het voeden van de schare kinderen boven de hongerige fietser.

Statistieken
Sedlec Prcice – Kostelec
Afstand: 88,53 km
gemiddelde snelheid: 14,10 km/u
Maximum snelheid: 51,32 km/u
Fietstijd: 6.16
Totale afstand: 1542,52 km

20130803-065403.jpg

20130803-065533.jpg

20130803-065641.jpg

20130803-065702.jpg

Babylonische gesprekken

1 augustus 2013

Ik ga vroeg op pad, de Karelsbrug is nog leeg, de cafés en restaurants worden bevoorraad. Ik blijf achterom kijken naar de burcht op de heuvel en het steeds grotere aantal bruggen over de Moldau. De eerste drie kilometer vind ik moeiteloos de weg, ik krijg er goede moed van. Maar daarna duurt het uren voordat ik de stad uit ben. Ergens moet ik het spoor onderdoor. Het duurt even voordat ik me niet meer wanhopig afvraag waarom iedereen me de verkeerde kant opstuurt als ik de weg vraag naar een spoorviaduct, maar me realiseer dat men me richting station wijst. Bij een tennisbaan neemt de eigenaar alle tijd voor me, hij bestudeert mijn kaart waar ook hij niet uit komt, maar met de ene straatnaam die tussen alle aanwijzingen voor links en rechts genoemd wordt als houvast wijst hij me met behulp van zijn laptop op weg. Pas na 37 km weet ik zeker dat ik op de goede weg zit, het is dan al ver na de middag. Volgens de kaart ben ik dan 25 km van mijn startpunt. Ik heb talloze mensen de weg gevraagd. Hoe verder ik de stad uit rijd, hoe minder Duits en Engels er wordt gesproken. Mijn Tsjechisch beperkt zich tot een paar woorden. Maar de combinatie van taal, gebaren, intonatie en gezichtsuitdrukking brengen me toch op weg. Communicatie is meer dan taal alleen. Ik begrijp dat ik rechtdoor moet, een weg over, daarna rechts en dan niet Kreslice maar Ujezo volgen. Ik maak op uit vriendelijke blikken bij het afscheid dat ze me succes en goede reis wensen.
Het duurt even voor ik mijn draai kan vinden. Ik heb weinig oog voor de omgeving, of het daalt of stijgt, of het warm is of mooi, ik zie of merk er weinig van. Ik maak me zorgen. Gaat dit zo door tot aan Porec? En hoe fijn is dan het fietsen? Maar eenmaal uit de stad gaat het eigenlijk moeiteloos goed en langzaam begint de ontspanning terug te komen. Ik strijk neer in een enorm Gaudi-achtig gebouw, het restaurant van een golfclub. Daar lunch ik als een exotische diersoort onder de koele bomen tussen de golfers in hun eigen uniform met bijpassende accessoires. Daarna volgt een prachtige lange afdaling langs een mooie beek. Ik ploeg de heuvels op. Ook vandaag gaat het weer bijna 1000 m op en neer. Twee meisjes met de fiets aan de hand stijgen lopend bijna net zo snel als ik, het duurt lang voor ik ze gepasseerd ben. Precies op de top van de heuvel treffen een racefietser en ik elkaar, hij gaat dalen over de weg die ik omhoog ging, ik over zijn klim. In het late avondlicht vind ik een stadje met een pension, uit het continue geratel van de vriendelijke eigenaresse begrijp ik dat mijn fiets achter mag staan, dat ik nog kan zwemmen in het zwembad en dat ze iemand zal vragen mijn tassen naar boven te brengen.

Statistieken
Praag – Sedlec Prcice
Afstand: 105,22 km
gemiddelde snelheid: 13,93 km/u
Maximum snelheid: 50,75 km/u
Fietstijd: 7.32
Totale afstand: 1453,99 km

20130802-074417.jpg

20130802-074424.jpg

20130802-074439.jpg

20130802-074447.jpg